مقاله تبیین مدل مولفه های موثر بر فضاهای باز مابین مجموعه های اقامتی بر ارتقاء تعاملات اجتماعی باشندگان

چکیده مقاله تبیین مدل مولفه‌های مؤثر بر فضاهای باز میان مجموعه‌های اقامتی در ارتقاء تعاملات اجتماعی باشندگان تعامل اجتماعی از اساسی‌ترین نیازهای انسان به‌عنوان موجودی اجتماعی محسوب می‌شود که، مانند دیگر فعالیت‌های اجتماعی، نیازمند فضای کالبدی مناسبی برای توسعه و تقویت است. فضاهای باز میان مجموعه‌های اقامتی به‌عنوان ظرفی کالبدی برای این فعالیت‌های اجتماعی عمل می‌کنند. این فضاها، با در نظر گرفتن فرهنگ استفاده مردم، می‌توانند با تأثیرگذاری بر تعاملات اجتماعی، به تقویت ارتباطات انسانی در محیط‌های مسکونی کمک کنند. فضاهای باز میان ساختمان‌ها برای ارتقاء تعامل اجتماعی تحت تأثیر سه دسته عوامل عمده ادراکی-معنایی، عملکردی-رفتاری، و کالبدی-محیطی قرار دارند. بنابراین، شناخت و دستیابی به مؤلفه‌های مؤثر بر تعاملات اجتماعی در این فضاها به‌عنوان هدف اصلی پژوهش حاضر تعریف شده است.

این پژوهش به دنبال ارائه مدلی از معیارها و مؤلفه‌هایی است که بتواند فضاهای باز را به‌گونه‌ای طراحی و مدیریت کند که افراد متعددی از اقشار مختلف را به خود جذب کند و تعاملات اجتماعی آنان را ارتقاء بخشد. روش تحقیق این پژوهش از نوع تحلیلی-توصیفی است و به تحلیل تأثیرات این فضاها بر کاربران می‌پردازد. نتایج تحقیق نشان‌دهنده تأثیرگذاری عواملی نظیر امنیت، هویت مکانی، سطح تعاملات اجتماعی، تعریف قلمرو و حریم خصوصی در فضاهای باز است. این عوامل در پاسخگویی به نیازهای جسمی و روحی-روانی کاربران نقش مهمی دارند و می‌توانند با در نظر گرفتن فرهنگ محلی، حس رضایتمندی و استفاده بهینه از فضا را تقویت کنند. در نهایت، فضاهای باز میان مجموعه‌های اقامتی با تأکید بر این مؤلفه‌ها می‌توانند به بهبود کیفیت زندگی شهری و افزایش حس تعامل و تعلق در میان ساکنان منجر شوند.