بررسی تاثیر رهبری تحول گرا بر محیط نوآورانه با نقش متغیر میانجی خلاقیت (مورد مطالعه: کارکنان مراکز آموزش نظامی)

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر رهبری تحول‌گرا بر محیط نوآورانه با نقش متغیر میانجی خلاقیت در کارکنان مراکز آموزش نظامی است. این پژوهش به دنبال آن است تا مشخص کند چگونه رهبری تحول‌گرا می‌تواند به تقویت محیط نوآورانه کمک کند و چگونه خلاقیت به عنوان یک متغیر میانجی در این فرآیند نقش‌آفرینی می‌کند.

پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی است و از نظر روش جمع‌آوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کارکنان مراکز آموزش نظامی است. از میان این جامعه، تعداد ۲۰۰ نفر با استفاده از فرمول کوکران به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها، از پرسشنامه‌های استاندارد استفاده شده است. پرسشنامه‌ها به طور جامع و با دقت طراحی شده‌اند تا ابعاد مختلف رهبری تحول‌گرا، محیط نوآورانه و خلاقیت را پوشش دهند.

اطلاعات جمع‌آوری شده از طریق پرسشنامه‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Smart PLS تجزیه و تحلیل شده‌اند. تجزیه و تحلیل داده‌ها در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام شده است. آزمون‌های آماری مختلف برای بررسی مدل مفهومی پژوهش و آزمون فرضیات مربوط به آن به کار گرفته شده‌اند.

نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که رهبری تحول‌گرا به طور مثبت و معناداری بر محیط نوآورانه از طریق متغیر میانجی خلاقیت تأثیرگذار است. ضریب مسیر ۷۸۴/۰ نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه رهبری تحول‌گرا بر خلاقیت و در نتیجه بر محیط نوآورانه است. همچنین، رهبری تحول‌گرا به طور مستقیم بر محیط نوآورانه با ضریب مسیر ۷۲۱/۰ تأثیرگذار است و محیط نوآورانه نیز به نوبه خود بر خلاقیت کارکنان با ضریب مسیر ۴۷۵/۰ تأثیر دارد.

این نتایج می‌توانند به مدیران و رهبران در مراکز آموزش نظامی کمک کنند تا استراتژی‌های رهبری مناسب‌تری را برای ایجاد محیط‌های نوآورانه طراحی کنند. همچنین، این پژوهش می‌تواند بهبود روش‌های رهبری و افزایش خلاقیت کارکنان را در محیط‌های آموزشی و سازمانی به دنبال داشته باشد.